Mei 2009

Cultuur en architectuur

Het evenement “Europese Culturele Hoofdsteden” geeft elk jaar de mogelijkheid aan een Europese stad om zich cultureel voor te stellen. Sedert bijna 25 jaar hebben reeds talrijke steden, van Bergen tot Bologne, van Cracovie tot Rijsel of tot Cork, van deze gelegenheid genoten. Dit jaar, met Vilnius, is het de beurt aan Linz om zich te onderscheiden. Een gelegenheid om zijn eigentijds architecturaal erfdeel te benaderen.
Met in het bijzonder, het Lentos Art Museum (2003) ontworpen door de architecten Weber + Hofer. Dit opmerkelijk gebouw met zijn glazen dak is één van de grootste in zijn soort in Europa. Of het Ars Electronica Center (Treusch architecture) dat wij voorstellen als het project van de maand. Van daar heeft het zicht betrekking op Schlossberg (Grazer architects HoG architektur) die de plaats van de zuidelijke vleugel van het kasteel van Linz bezet, die door een brand werd vernietigd. Een verbindingsstuk in transparant glas dat het nieuwe culturele gebouw verbindt met het centrale deel lijkt zoals een glazen brug boven het kasteel te zweven.
Gemaakt met verschillend zonne-technieken is het wooncomplex SolarCity een voorbeeld in Europa, gebouwd midden jaren 90 op een kaderprogramma van urbansite Roland Rainer, in samenwerking met Lord Norman Foster, Richard Rogers en Thomas Herzog. De renovatie en de zichtbare modernisering van de historische structuur zijn eveneens belangrijk: gebouwen die teruggaan tot de 17e eeuw worden in woonplaatsen veranderd, het Nordico museum of de centrale bibliotheek van Haute-Autriche werden aangepast aan de huidige normen om hun toekomst te garanderen. De werkzaamheden rond het station maken van deze zone de meest moderne in termen van architectuur. Het Wissensturm in metaal-glas van elliptische vorm (Franz Kneidinger & Heinz Stögmüller 2007). Het nieuwe station ontworpen door Wilhelm Holzbauer (2005) wordt beschouwd als het mooiste station van Oostenrijk. De Terminal Tower van Holzbauer&Partner, het hoogste gebouw van Linz of de Power Tower van architecten Weber + Hofer, de eerste kantoortoren die met passieve techniek wordt gebouwd.
Maar de geschiedenis stopt daar niet. Tussen het station en het stadscentrum ligt het Musiktheater van de Britse architect Terry Pawson dat klaar zou moeten zijn rond 2011. Behalve het tijdelijke mediasucces is de culturele en architecturale ontwikkeling van de gekozen stad zonder twijfel één van de logische gevolgen van de “Europese Culturele Hoofdsteden”.

Het Archi-Europe Team

Peter Zumthor

Streng en geheim, Peter Zumthor heeft op 13 april de Pritzker prijs 2009 gewonnen. Een opmerkelijk werk door zijn manier van het werk van een ambachtsman te integreren in zijn gebouwen, musea of vereringsplaatsen. En om het functionele in symbiose met de esthetica te laten opleven.

Een "bescheiden" werk maar zonder compromissen - tijdloze structuren die met het grootste respect van hun omgeving worden geïntegreerd - heeft de jury overtuigd als de meest prestigieuze architectuurprijs. “Zijn gebouwen hebben een uitstraling die zich laat gelden, zij bewijzen ons meer en meer dat de bescheidenheid in de nabije omgeving en de durf in het resultaat zich niet uitsluiten, zo onderstreepte de jury.” Een van zijn leden, Carlos Jimenez, voegt hieraan toe dat “zijn werk eraan herinnert dat er een luxe bestaat in architectuur die niets te maken heeft met buitensporige budgetten of een ongewoon formeel onderzoek”.
Peter Zumthor, geboren te Basel in 1943, opent zijn agentschap precies dertig jaar na zijn architectuurstudies in Zwitserland, vervolgens in New York en een werk over restauratie projecten van historische gebouwen ten dienste van het kanton van Grisons. Eind 1996, de voltooiing van Thermes de Vals in Zwitserland stuwt voort aan de voor-scène van de architectuur. Gewijd aan het ritueel van Bains geeft deze toverplaats gemaakt van zintuigexperimenten de hele gedachte van Peter Zumthor weer. De architect heeft gedeeltelijk een structuur in beton begraven aan de kant van de helling en heeft alle vastgekoekte duidelijk zichtbare verticale oppervlaktes van duizenden platen in kwartsiet fijn bijgeschaafd. Het goed in elkaar schuiven van wasruimten aan de gangen van de grot, gesneden per plaats op het majestueuze landschap van de bergen. Het gebouw met het plantaardige dak creëert de illusie van ruimtes die werden gebeiteld uit de rotswand. “Gebonden en verzegeld, de tegels en het beton van de muren vormen een massieve en statische bouw, een samengesteld werk. Geïnspireerd op de oude steunmuren van de bergwegen werd deze muurbouw speciaal voor dit gebouw ontwikkeld. Hier geen panelen bekleed in steen. De homogene superpositie van de stenen en de onafgebroken steenlagen verlenen een monolithisch aspect aan het gebouw. De stijging van de bodems, van de bodem van het zwembad, de plafonds, de trappen, de stenen banken en de deuropening gehoorzamen aan hetzelfde principe van onafgebroken superpositie.

Voor het Kunsthaus van Bregenz in Oostenrijk (1997), bevoorrechte Peter Zumthor het glas. De brede schubben in mat glas die de vier voorgevels bekleden vormen een doorschijnende huid die de verandering van lichten in de reflectie van het meer weergeeft. De keuze van de architect geeft aan het gebouw de allure van een monoliet die door een breekbaar omhulsel wordt beschermd. 
Tegenover de losbandigheid van high-tech die bloeit op de universele tentoonstelling van Hannover tijdens de hele zomer van 2000, voorziet Peter Zumthor het Zwitserse paviljoen van een zichtbare eenvoud. Het is geen strikt genomen paviljoen, maar een atmosfeer die klanken en muziek vergroten. “Ik wilde zeker geen stand creëren voor een economische promotie van Zwitserland of van zijn toerisme”, verzekerde Peter Zumthor. Dat het men zich deze indrukwekkend houten kubus van 3000 m3 herinnert, net opgestapeld zonder spijkers noch lijm, maar een systeem van bankschroeven is bevoegd voor het samen houden van de balken van 9 meter.
Gewijd aan een kluizenaar van de XVe eeuw, stelt de kapel Bruder Klaus (2007), die werd opgericht in het midden van de velden ten zuiden van Keulen, de diepe religieuze verplichting voor van een plaatselijke boer. Een vreemd en sterk werk. Voor zijn constructie verzamelt de architect 12m hoge boomstammen in een reusachtige tipi, volledig omgeven met ruw beton dat ter plaatse met de hand werd vervaardigd,  en laat vervolgens de stammen branden. Het resultaat is verwonderlijk. Vanbinnen dragen de wanden het spoor van de zwart gemaakte bekisting. Het volume in de vorm van een parallellogram eindigt met een uitgang op de hemel. Wat de gaten van de stutten betreft, zij integreren een massa glazen ogen die als gebrandschilderd glas dienst doen.
Op de ruïnes van een gotische kerk die bij de Tweede Wereldoorlog werd vernietigd, bouwt Peter Zumthor het Kolumba museum om de verzameling van het aartsbisdom van Keulen te beschermen. Zijn apparatuur van bakstenen is zeer bijzonder en zijn „opgestapeld versiersel“ is spectaculair. Het werk van de vrijmetselarij kan misschien met een gebreid werk vergeleken worden, “een trui van bakstenen” volgens Zumthor. De verlichtingsvoorwaarden en de temperatuur zijn perfect om de kunstcollectie te beschermen. Prijswinnaar van de Brick Awards van Wienerberger, het museum put zijn geestelijke kracht uit het natuurlijke licht waar de zalen in baden.
In zijn boek Thinking Architecture verdedigt Peter Zumthor een poëtisme dat over de vorm en de bouw van een gebouw gaat:  de architect praat over een nauwkeurig en sensueel gebruik van de materialen. Zij schijnt zich te verankeren in oude kennis op het gebruik gemaakt door de mens van de materie, maar wil tegelijkertijd de essentie van het materiaal zelf aan de dag zetten, die vrij is van elke betekenis die geërft wordt van een cultuur. “In mijn werk probeer ik een gelijksoortig gebruik van de materialen te maken », voegt hij toe. (...) « De architectuur onderhoudt een bijzonder lichamelijke betrekking met het leven. Volgens het idee dat ik erover maak, is zij in eerste instantie noch een bericht, noch een teken, maar een omhulsel, een achterliggend plan voor het leven dat voorbijgaat, een subtiele vergaarbak voor het ritme van de stappen op de bodem, voor de concentratie op het werk, voor de rust van de slaap. » Vandaag, zoals gistereren, wanneer zijn project Thermes de Vals in de rang van de meest zichtbare architecten werd geplaatst, heeft deze schrijnwerkers zoon zich nooit als een „ster“ beschouwd. Zijn creaties, evenals zijn team, blijven bescheiden.

Ars Electronica Center, Linz
Treusch architecture

Linz, Europese Culturele Hoofdstad 2009, heeft zich met een nieuwe ruimte verrijkt die volledig aan de numerieke kunsten wordt gewijd. Een complexe architectuur en 5100 m² gevel bedekt met LED’s.

Ruimte van cultuur gericht om nieuwe modaliteiten te ontwikkelen van het opvattingsproces, van de productie en de vertegenwoordiging, het centrum "Ars Electronica " bezit de belangrijkste archieven van de numerieke kunsten van de afgelopen 25 jaar. Met name de biotechnologie, de robotica, de toekomst van het ontwerp of het materiaal van de catalogi van het festival Ars Electronica, opgericht in 1979 om de ontluikende numerieke revolutie te onderstrepen. Een nieuwe vleugel is zopas gecreëerd net naast het eerste gebouw dat in 1996 werd geopend, alles dragend op ongeveer 6500 m² bergruimten. Overvloedig gedimensioneerd worden de tentoonstellingsruimtes onder het voorplein geplaatst. Dit museum van de toekomst is voortaan voorzien van een hal op twee verdiepingen, die het oude en het nieuwe deel van het museum verbinden. De uitbreiding is onderverdeeld in drie sectoren: een hoofdgebouw met meerdere verdiepingen onmiddellijk naast het bestaande AEC, tentoonstellingsruimtes op ondergronds niveau en een multifunctioneel terrein dat door een vlucht van trappen met het Ars Electronica Futurelab wordt verbonden.

Op stadsniveau is het concept gebaseerd op het principe van een dialoog met het milieu om een vrij standpunt te handhaven over de Donau en om te proberen de historische stadsstof te behouden. De grondgedachte van het project was om een architecturaal beeldhouwwerk op te nemen opdat beide gebouwen worden waargenomen als een homogeen geheel. Hiertoe hebben de architecten ze architecturaal verenigd dankzij een structurele "schelp“ in staal en glas. Alles lijkt scheef. De verschillende elementen schijnen zich gelijktijdig  te scheiden en te fusioneren. De structuur onthult voortdurend nieuwe vormen volgens het standpunt van kijken.

De oppervlakten, gedeeltelijk in transparant glas en gedeeltelijk in mat glas, kunnen rétro oplichten in de tussenruimte tussen de muur en de schelp. S’ nachts is de structuur spectaculair. Immers wordt de voorgevel van 5000 m² verenigd met 1100 lichtbanden met LED's van hoog vermogen (rood, groen, blauw en wit). Elk van de 4400 kanalen is individueel toegankelijk en regelbaar tussen 0 en 100%. Het resultaat is verrassend, in echo van de architecturale tegenhangers van het museum van moderne kunst Lentos, tot de tegenoverliggende rand van de rivier. Dit dappere architecturale verslag vertegenwoordigt de climax van het stadslandschap van Linz.

IKO SHINGLES

Dakshingles zijn het ideale low budget dakbekledingsmateriaal voor zowel nieuwbouw als renovatieprojecten. Ongeacht de stijl die de huiseigenaar verkiest, kan elk z’n gading vinden in het uitgebreide gamma kleuren en vormen van IKO dakshingles en accessoires.
Zowel onafhankelijke Europese (bvb. Technische Universität München) als interne laboratoria hebben keer op keer het hoge kwaliteitsniveau bevestigd.

Cambridge, de unieke IKO dakshingle
IKO innoveert voortdurend in productietechnieken, producten en service.
De 2-laagse gelamineerde Cambridge dakshingle is zo’n IKO – innovatie met een hoge, hedendaagse esthetische afwerking en een grote wind- en weersbestendigheid.

Uitzonderlijke sterkte en duurzaamheid
Cambridge dakshingles bieden uitzonderlijke sterkte en duurzaamheid, gewaarborgd door het CE label: de stevige inlage uit glasvlies wordt gedrenkt in bitumen en zorgt voor o.a. de waterbestendigheid van dakshingles. Hierdoor is het shingledak uiterst bestand tegen de invloeden van de weerselementen, vooral bij hevige neerslag en stormen.

Uw voordelen met Cambridge dakshingles:
- Cambridge heeft het uitzicht van een klassiek, houten leien dak door z’n kleuren en z’n driedimensionele look en dit tegen een uiterst aanvaardbare prijs;
- Cambridge dakshingles zijn verkrijgbaar in 7 heel natuurlijke, hedendaagse kleurschakeringen, die een dynamisch lijnenspel op het dak creëren;
- Het dakshingleoppervlak bestaat uit gekleurde keramische granulaten (ontginning in eigen beheer), die de bitumenlaag van de shingle beschermen tegen UV straling (bij zowel tropische als polaire temperaturen);
- Cambridge dakshingles zijn geschikt voor dakhellingen vanaf 15°, zelfs voor ronde dakvormen

SCRIGNO - REMIX

Scrigno REMIX is een ontwikkeling van Scrigno Base en Scrigno Granluce. Een innoverend voorzetraam in staat om een paar vantaux in parallel glas inwendig te ontvangen met training, aan de schuif- en opklapbaare panelen, in een wand van verlaagde dikte. Immers kan hij gebruikt worden bij een muur in bakstenen die normaal met holle bakstenen van 8cm wordt verwezenlijkt, cm, die gewoonlijk een beëindigde dikte van 10,5 cm presenteert. De dikte van de vantaux bedraagt 10 mm. Deze oplossing werd ontworpen om aan aanpassingseisen te voldoen (slechts één caisson die de afmetingen van overgang verdubbelt) en van de esthetische eisen (nog steeds talrijker zijn de architecten die de keus van het glas in de binnensten bevoorrechten).

De bijzondere kenmerken van Scrigno REMIX laten dit voorzetraam toe om aan aangrenzende stukken aangepast te worden,  en maakt het mogelijk om met elkaar in verbinding te staan in geval van noodzaak en om opnieuw twee afzonderlijke stukken in andere momenten te vertegenwoordigen.

Scrigno REMIX is verkrijgbaar in de versie SIMPLE, om te bestrijken met
- een breedte van opening van overgang van 120/140/160 cm en
- standaardgrootte van opening van overgang van 200/210cm en buiten maatregel

SAIE Selection '09

BolognaFiere en Archi-Europe organiseren gezamenlijk een speciale wedstrijd "SAIE Selectie 09" om 24 projecten en concepten (12 voor jonge architecten en 12 voor studenten) te selecteren die lage kosten en lage energie voorstellen bij duurzaam bouwen.

Deze 24 projecten (concepten) zullen in een hiervoor speciale tentoonstelling worden voorgesteld 'Cuore Mostra Saie 2009' in het kader van de Internationale Bouwbeurs SAIE in Bologna (Italië), die plaatsvindt van 28 oktober tot 31 oktober 2009.

De wedstrijd is open voor jonge architecten (onder 45) en voor studenten in architectuur.
Uiterste inschrijvingsdatum is 31 juli 2009.
http://www.archi-europe.com/archi-saie-awards/

Copyright 2009 Archi-Europe Group nv/sa
Verantwoordelijke uitgever: Jacques Allard | Redactrice: Marie-Claire Regniers
Nog geen lid van Archi-Europe? Schrijf u hier in!
Wenst u Archi-News niet langer te ontvangen, klik hier.